هجیج؛ بهشتی در دل سنگ

هجیج؛ بهشتی در دل سنگ

هجیج؛ بهشتی در دل سنگ

کوه‌های سنگی، مناظر سرسبز، چشمه‌های خروشان، رودخانه سیروان و مسیر پر پیچ و خم جاده­های کوهستانی، به یکی از پر جاذبه­ترین نقاط روستایی ایران می رسد، به دره هجیج. دره هجیج یکی از زیباترین و شگفت انگیزترین روستاهای ایران زمین است. هجیج روستایی است که در ۲۵ کیلومتری شهرستان پاوه در استان کرمانشاه قرار دارد.

روستای هجیج به دلیل موقعیت جغرافیایی منطقه و پلکانی بودن زیبایی خاصی دارد. کمبود زمین سبب شده تا پشت بام هر منزلی حیاط منزل پشتی محسوب می‌شود. به دلیل کوهستانی بودن و خاکی بودن جاده­ها، دسترسی به منطقه هجیج سخت است و همین باعث شده طبیعت آن بکر باقی بماند.مسیر دسترسی و جاده‌ی روستای هجیج، یکی از زیباترین مسیرهای سفر جاده ای ایران است. برای رسیدن به هجیج که در میان دره‌ای سبز قرار گرفته باید از جاده‌ای پرپیچ و خم و از میان صخره‌های سنگی و چندین تونل عبور کنید. . راه اول از سمت کرمانشاه، پاوه و نودشه است، با ورود به جاده‌ی نودشه علائم راهنمای هجیج شما را به این روستا هدایت می‌کند. از نودشه تا هجیج حدود ۹ کیلومتر مسیر کوهستانی پیچ‌درپیچ، چند تونل و دره‌ای از رودخانه‌ی خروشان سیروان را باید طی کرد. مسیر دیگری نیز برای رسیدن به هجیج وجود دارد که از شهر مریوان و از جاده‌ی اورامان تخت با گذر از اورامان تخت و ادامه‌ی مسیر به هجیج می‌رسد.

هجیج که در نگارش به صورت حجیج نیز نوشته می شود به معنای دره­ی سرسبز و عمیق است و از آنجا که این روستا در این دره قرار دارد به آن هجیج گفته می شود. بعد از گذر از مسیری پرپیج‌وخم با چشم‌انداز‌های بی‌نظیر و منحصربه‌فرد در منطقه‌ی اورامان پاوه، هجیج در انتظار شما است.

روستایی با معماری و طبیعت شگفت‌انگیز که وقتی پای بر آن بگذارید، شما را به دنیایی بکر و حیرت آور می‌برد.

در این روستای شگفت‌انگیز همه چیز پر از صفا و صمیمیت است، حتی خانه‌ها. روستایی که شکل خاص معماری و بافت آن نشان از نزدیکی و اتحاد مردمانش دارد.

خانه‌های هجیج به‌گونه‌ای شکل گرفته‌اند که بام خانه‌ایی، حیاط خانه‌ی همسایه است. خانه‌های سنگی‌ای که هرچند بزرگ نیستند، اما خبر از بزرگی دل‌های مهربان ساکنانش می‌دهند.

با کمی فاصله گرفتن از خانه های روستایی و ادامه دادن مسیر در جاده طبیعت بی نظیر این روستا را خواهید دید. در سمت چپ جاده چشمتان به غاری بر دامنه ی کوه خواهد افتاد که قطر دهانه ی آن ۶ متر است. در تمام فصل های سال از میان این غار آبی پرفشار جریان دارد که از زمین می­جوشد و در رودخانه ی سیروان جاری می گردد. مردم هجیج نام این چشمه را بل گذاشتند. با ادامه دادن همین مسیر در جاده به حفره ی دیگری می رسید که با حدود ۱۰ تا ۱۵ قدم پیش رفتن در این منطقه به چند پله می رسید و با بالا رفتن از پله ها، گودالی پر از آب زلال را خواهید دید. آبی که از این گودال خارج می­شود، سرچشمه ای برای چشمه­ی بل است. آب این چشمه به دلیل داشتن مواد معدنی دارای خاصیت درمانی است. 

در هجیج همه‌چیز برای قابی از خاطرات رویایی و دلنشین آماده است؛ هجیج پر از زیبایی و چشم‌اندازهای تماشایی است که می‌توانند بهترین سوژه‌های عکاسی و ثبت لحظه‌های به‌یادماندنی باشد. هجیج مجموعه‌ای دیدنی از جاذبه‌های گردشگری تاریخی، طبیعی، مذهبی، آبی و صنایع‌دستی را در خود جای داده است. کوسه هجیج، رودخانه‌ی سیروان، چشمه بل و غیره، از دیدنی‌های این روستا است که در ادامه با این مکان‌ها آشنا می‌شوید.

  • رودخانه سیروان: رودخانه‌ی سیروان یکی از جاذبه‌های طبیعی هجیج و از رودخانه‌های پر آب این منطقه است. حواشی این رودخانه و مناظر و چشم‌انداز سرسبز آن، از تفرجگاه‌های گردشگران در فصل‌های بهار و تابستان محسوب می‌شود
  • سد داریان: داریان، نام سد روستای هجیج است، سدی خاکی که روی رودخانه‌ی سیروان ساخته شده و در مجاورت هجیج و روستای داریان قرار دارد. وجود این سد و رود سیروان امکان قایق‌رانی گردشگران را فراهم کرده و می‎توانید لذت این تفریح را در هجیج داشته باشید.
  • چشمه بل: بل، چشمه‌ای خروشان است که همچون آبشار از دل کوه بیرون می‌آید و راهی رودخانه‌ی سیروان می‌شود. این چشمه دارای خواص درمانی و معدنی است و جالب آن که در تمامی فصول سال پر آب است. فاصله‌ی هجیج تا بل، دو کیلومتر است.

ارتفاعات شاهو: شاهو از ارتفاعات هجیج است که بخشی از رشته کوه‏‌های زاگرس به‌شمار می‌‏رود و دارای طبیعت بکر و تماشایی به‌همراه مراتع و چراگاه‌های سرسبز مثل پیاز، دول میشا و گاول است. در دامنه‌ی ارتفاعات شاهو چشمه‏‌های فراوانی وجود دارد که آب کشاورزی و آشامیدنی شهرها و روستاهای پیرامون را تأمین می‌‏کنند. گونه‏‌های گیاهی به‌ویژه دارویی مانند گل گاوزبان، ختمی، گون و شنگ در شاهو رشد می‌کنند. خرس، شغال، گرگ و روباه نیز از جانورانی نیز که در این ارتفاعات دیده می‌شوند.

کوسه هجیج: از جاذبه‌ی مذهبی هجیج، امام‌زاده عبیدالله است که به کوسه هجیج معروف است و بسیار مورد احترام اهالی روستا است

  • مسجد جامع: مسجد روستا دارای ستون‌های چوبی و تزیینات زیبای کنده‌کاری است. گفته می‌شود نجاران هجیج، از نسل همان هنرمندی هستند که همراه کوسه هجیج به این مکان آمده‌اند.
  • حوض پیر: حوض پیر، حوضی قدیمی است که دیوارهایی از سنگ‌های ریز و درشت و تخته سنگی مسطح در سقف قرار دارد. این مکان قبل از لوله کشی آب محلی برای وضو و استفاده‌ی روزانه مردم هجیج بود و دو جوی جداگانه زنانه و مردانه جهت وضو گرفتن دارد. این حوض در مرکز روستا و در جایی پایین‌تر از سطح روستا قرار دارد.
  • خانقاه: از بناهای مذهبی هجیج، خانقاه آن است که پیروان قادریه (از طریقت‌های تصوف اهل سنت) در آن به ذکر و سماع می‌‏پردازند.
  • چله خانه: چله‌خانه و عبادتگاه کوسه هجیج، مکانی برای اعتکاف و چله نشینی به حساب می‌آید. داخل این مکان سنگی، گل‌اندود است و ستون‌های چوبی نیز دارد. قدمت این چله‌خانه به قرن دو هجری قمری می‌رسد و از آثار ملی روستا است.

خانه‌های هجیج همگی از سنگ و اغلب به صورت خشکه چین و پلکانی ساخته شده، به گونه‌ای که پشت بام هر خانه، حیاط خانه دیگری است. چیدمان خانه ها مجموعه ای از خیابان­های نیم دایره ای به وجود آورده است.

زبان مردم این روستا کردی با لهجه هورامی است و روستانشینان مسلمان و اهل تسنن هستند. مردمانی مهربان و مهمان‌نواز و خودکفا که به لطف مراتع و چراگاه‌های سرسبز و با صفا به دام‌داری مشغول‌اند و در کنار آن به نگهداری و پرورش انواع طیور نیز می‌پردازند. کشک، شیر، دوغ، روغن حیوانی و کره از فرآورده‏‌های لبنی هجیج است. باغ‌داری نیز یکی دیگر از فعالیت‌های این اهالی است و ميوه‏‌هایی مثل گردو، انار و انگور از محصولات این روستا محسوب می‌شوند. پرورش درختان نیز يکی از مهم‌ترين منابع برای تأمین درآمد مردم روستا به شمار می‌رود. ساکنان روستا در برخی مواقع نیز صخره‌های کوه را می‌تراشند و گود می‌کنند. سپس با ریختن خاک و کود در آن، سیب‌زمینی و صیفی‌جات و حتی درخت پرورش می‌دهند.

کار و هنر مردمان هجیج به این فعالیت‌ها خلاصه نمی‌شود؛ در گذشته جولایی، چوخورانه و مَرس بافی نیز از هنرهای دیگر این اهالی بوده است که دوباره در حال احیای آن‌ها هستند. در حال حاضر برخی به تولید گليم، جاجيم، شال، گيوه، دستمال و سبد، لباس‌های محلی رنگارنگ و به‌ویژه گیوه که پاپوش سنتی کردها است و به آن «کِلاش» می‌گویند، می‌پردازند. در سفر به این منطقه، خرید لباس‌های محلی رنگارنگ و به‌خصوص سوغات روستای هجیج یعنی گیوه را فراموش نکنید. جالب بدانید که گیوه‌ی هجیجی برای پای چپ و راست تفاوتی نمی‌کند و دیگر کفش‌های‌تان لنگه به لنگه نمی‌شود.

پوشش مردان هجیج نیز دیدنی است و چشم‌نوازی می‌کند. مردان از کلاه، شلوار کردی، قبا (نوعی پوشش بلند)، سره (نوعی قبای کوتاه) و گيوه برای پوشش خود استفاده می‌کنند و زنان نیز سربند، پيراهن، کُلَنجه (نوعی پوشش با تزيينات مختلف)، قبا (نوعی لباس آستين‌‏دار) و جافی (نوعی شلوار) بر تن می‌کنند.

در سفر به هجیج از طعم غذاهای محلی این روستا نباید غافل شد.کوفته هجیجانه، خورشت قسقوان و ترخینه از جمله غذاهایی است که بایستی در سفر به هجیج آن را مزه کرد.همچنین اگر جاده ی هجیج را بعد از روستا حدود نیم ساعت ادامه دهید به روستایی به نام بلبر می رسید که در میان طبیعت زیبا و در کنار آب رستوران های کبابی دارد و گوشت بسیار تازه گوسفندی را به صورت چنجه عرضه می کند.

مزه ی این کباب برای همیشه زیر دندانتان می ماند.

درست روبروی همین کبابی‌ها می توانید به سراغ نوعی نان ضخیم (شبیه تافتون)  که در روغن سرخ شده است بروید. داخل این نان چرب و خوشمزه را با سبزیجات پر می کنند و نامش کلانه است.

روستای هجیج اقلیمی معتدل و کوهستانی دارد. در فصل زمستان به‌دلیل بارش برف و باران هوای این منطقه سرد و در فصل بهار و تابستان از هوای بسیار مطبوع و دل‌پذیری برخودار است. هرچند هر فصل و زمانی هجیج زیبایی خاص خود را دارد اما بهترین زمان رفتن به هجیج بهار و تابستان است.

3 نظر

  • با سلام
    خیلی ممنون از مطلب زیبایتان
    لطفا به این موضوع هم اشاره ای داشته باشید :
    اما آنچه که در میان فرهنگ مردم روستای هجیج در منطقه معروف است توجه به نظافت محیط زندگی و نظم در انجام کارها می باشد که این
    شاخصه بسیار ارزشمند و جذاب برای هر گردشگری است
    هر کاری خوب و دقیق انجام می شود آنرا به مردم هجیج نسبت می دهند

  • به نظرم هرکی یه بار بره هجیج محاله که بعدا هم اونجا نره
    مناظری بسار بدیع و دل انگیر
    کوههای سربه فلک کشیده و پهنه آبی که با هیاهو از دل کوه بیرون می ریزد
    ابشار بل
    کوتاهترین ابشار جهان

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.